چرا این‌قدر به توجه پارتنرم نیاز دارم؟
معنای روان‌شناختی توجه در رابطه
گاهی مسئله اصلی در یک رابطه این نیست که پارتنرمان چقدر به ما محبت می‌کند؛ مسئله این است که وقتی به ما توجه می‌کند، چه چیزی در تجربه ما از خودمان تغییر می‌کند. ممکن است با یک پیام، یک تماس یا ابراز اشتیاق او احساس کنیم مهم هستیم، خواستنی هستیم، دیده می‌شویم یا هنوز جایگاه ویژه‌ای در زندگی کسی داریم. بنابراین، نیاز به توجه همیشه صرفاً نیاز به تماس و محبت نیست؛ گاهی توجه دیگری به ما امکان می‌دهد خودمان را به شکل خاصی تجربه کنیم.
دکتر مصطفی نجم‌آبادی، دکترای تخصصی روانشناسی و روان درمانگر با رویکرد درمان هیجان مدار (EFT) و اگزیستانسیال، در این مقاله به این پرسش می‌پردازد که توجه پارتنر چه معنایی برای ما دارد، چرا بی‌توجهی او می‌تواند چنین رنجی ایجاد کند و چگونه می‌توان نیاز واقعی خود را در پس دلخوری، انتظار و نشخوار فکری شناخت.
چرا بی‌توجهی پارتنر گاهی بیشتر از آنچه انتظار داریم آزاردهنده است؟
بی‌توجهی پارتنر ممکن است در ظاهر اتفاق کوچکی باشد: پیام ندادن، نپرسیدن حال ما، به خاطر نیاوردن یک موضوع مهم یا پیش‌قدم نشدن برای دیدار. اما واکنش عاطفی ما همیشه متناسب با اندازه ظاهری اتفاق نیست. گاهی یک پیام کوتاه می‌تواند آراممان کند و گاهی چند ساعت پاسخ ندادن، ذهنمان را درگیر مجموعه‌ای از پرسش‌ها کند:
- آیا دیگر برایش مهم نیستم؟
- آیا اشتیاقش را از دست داده است؟
- آیا من به اندازه کافی جذاب نیستم؟
- آیا رابطه فقط برای من اهمیت دارد؟
در چنین موقعیت‌هایی، اتفاق بیرونی با معنایی که برای ما پیدا می‌کند ترکیب می‌شود. ممکن است پیام ندادن پارتنر فقط به معنای مشغول بودن او باشد؛ اما در تجربه درونی ما به معنای فراموش‌شدن، خواستنی نبودن یا از دست دادن جایگاه در رابطه تعبیر شود.
البته نباید هر ناراحتی از بی‌توجهی را به حساسیت فرد یا مسئله‌ای درونی نسبت داد. ممکن است پارتنر واقعاً پاسخ‌گو نباشد، نیازهای عاطفی طرف مقابل را جدی نگیرد یا در رابطه سرمایه‌گذاری متقابلی نداشته باشد. فهم مسئله مستلزم بررسی هم‌زمان رفتار واقعی دو طرف و معنای روان‌شناختی آن رفتار برای فرد است.
توجه پارتنر چه چیزی به زندگی ما اضافه می‌کند؟
برای فهم نیاز به توجه، پرسش مفیدتری از «چرا این‌قدر به او وابسته‌ام؟» وجود دارد:
وقتی پارتنرم به من توجه می‌کند، چه چیزی به تجربه من از زندگی و خودم اضافه می‌شود؟
پاسخ افراد به این پرسش یکسان نیست. برای یک نفر، توجه به معنای امنیت است؛ برای دیگری، تجربه جذاب و خواستنی بودن. فردی ممکن است با توجه پارتنرش احساس کند در زندگی کسی جایگاه دارد و فرد دیگری احساس کند بالاخره کسی او را همان‌طور که هست می‌بیند.
این تفاوت مهم است؛ زیرا دو نفری که هر دو از کمبود توجه شکایت دارند، ممکن است در واقع به دنبال دو تجربه عاطفی کاملاً متفاوت باشند.
این تفاوت مهم است؛ زیرا دو نفری که هر دو از کمبود توجه شکایت دارند، ممکن است در واقع به دنبال دو تجربه عاطفی کاملاً متفاوت باشند.
۱. آیا توجه پارتنر به من احساس خواستنی بودن می‌دهد؟
گاهی فرد بیش از آنکه به دریافت محبت نیاز داشته باشد، می‌خواهد تجربه کند که دیگری او را می‌خواهد.
برای مثال، ممکن است پیام محبت‌آمیز پارتنر برای فرد فقط نشانه علاقه نباشد؛ بلکه تأییدی باشد بر اینکه هنوز جذاب است، هنوز می‌تواند اشتیاق کسی را برانگیزد و هنوز موضوع میل و انتخاب دیگری است.
برای مثال، ممکن است پیام محبت‌آمیز پارتنر برای فرد فقط نشانه علاقه نباشد؛ بلکه تأییدی باشد بر اینکه هنوز جذاب است، هنوز می‌تواند اشتیاق کسی را برانگیزد و هنوز موضوع میل و انتخاب دیگری است.
در این حالت، تفاوت مهمی میان دو جمله وجود دارد:
- «او مرا دوست دارد.»
- «او مرا می‌خواهد.»
دوست داشته شدن و خواسته شدن می‌توانند هم‌زمان باشند، اما دقیقاً یک تجربه نیستند. ممکن است فرد از محبت و همراهی پارتنرش مطمئن باشد، اما همچنان از نبود اشتیاق، پیش‌قدم شدن یا ابراز میل رنج ببرد.
رمان «مادام بوواری» اثر گوستاو فلوبر نمونه ادبی قابل تأملی برای این موضوع است. اما بوواری در روابط عاشقانه‌اش فقط به دنبال حضور یک مرد نیست؛ او در پی تجربه زندگی پرشورتر و تصویری متفاوت از خودش است. توجه و اشتیاق دیگری به او امکان می‌دهد خود را زنی استثنایی و خواستنی تجربه کند.
این اثر یادآور پرسشی مهم است: آیا من خود این شخص را می‌خواهم، یا تجربه‌ای را می‌خواهم که از خواسته‌شدن توسط او به دست می‌آورم؟
۲. آیا می‌خواهم در ذهن و زندگی پارتنرم جایگاه داشته باشم؟
بعضی افراد از این ناراحت نیستند که پارتنرشان همیشه در دسترس نیست؛ از این ناراحت‌اند که احساس می‌کنند در ذهن و جهان او حضور ندارند.
برای این افراد، مهم است که پارتنرشان چیزی را که گفته‌اند به خاطر بسپارد، بدون درخواست حالشان را بپرسد، در تصمیم‌های مهم آن‌ها را در نظر بگیرد و گاهی خودش برای ارتباط پیش‌قدم شود.
در اینجا نیاز اصلی ممکن است صرفاً دریافت پیام یا تماس نباشد؛ فرد می‌خواهد مطمئن شود که در زندگی دیگری جایگاهی واقعی دارد.
برای مثال، فرض کنید پارتنری به‌طور منظم پیام می‌دهد، اما هیچ‌وقت درباره موضوعات مهم زندگی طرف مقابل سؤال نمی‌کند و در تصمیم‌هایش او را در نظر نمی‌گیرد. ممکن است تعداد پیام‌ها زیاد باشد، اما احساس مهم‌بودن همچنان وجود نداشته باشد.
برای مثال، فرض کنید پارتنری به‌طور منظم پیام می‌دهد، اما هیچ‌وقت درباره موضوعات مهم زندگی طرف مقابل سؤال نمی‌کند و در تصمیم‌هایش او را در نظر نمی‌گیرد. ممکن است تعداد پیام‌ها زیاد باشد، اما احساس مهم‌بودن همچنان وجود نداشته باشد.
پژوهش‌های مربوط به مفهوم «پاسخ‌گویی ادراک‌شده پارتنر» (Perceived Partner Responsiveness) به همین موضوع توجه دارند. این مفهوم به تجربه فرد از فهمیده‌شدن، اعتبار یافتن احساسات و مورد توجه قرار گرفتن از سوی شریک عاطفی اشاره دارد.
در واقع، صمیمیت فقط به معنای تبادل اطلاعات یا گذراندن وقت با یکدیگر نیست؛ مهم است که فرد احساس کند دیگری به دنیای درونی او پاسخ می‌دهد.
۳. آیا در کنار او بخش‌هایی از وجودم دیده می‌شود که در جاهای دیگر پنهان می‌مانند؟
گاهی یک رابطه به ما اجازه می‌دهد بخش‌هایی از خودمان را زندگی کنیم که در سایر روابط یا موقعیت‌های اجتماعی فرصت ظهور ندارند.
ممکن است فردی در محیط کار مسئول، قدرتمند و تصمیم‌گیرنده باشد، اما در رابطه عاطفی بتواند خستگی، تردید، ترس یا آسیب‌پذیری خود را نشان دهد. شاید در جمع دوستان همیشه نقش فرد شوخ و پرانرژی را داشته باشد، اما کنار پارتنرش بتواند ساکت و جدی باشد.
در چنین رابطه‌ای، توجه دیگری فقط به معنای شنیدن حرف‌ها نیست؛ فرد احساس می‌کند کسی به دنیای درونی او دسترسی دارد.
رمان «جین ایر» اثر شارلوت برونته از این منظر قابل تأمل است. جین در رابطه با روچستر به دنبال آن نیست که صرفاً انتخاب شود؛ او می‌خواهد به‌عنوان انسانی مستقل و صاحب شأن شناخته شود. برایش مهم است که دیگری فردیت او را ببیند، نه اینکه فقط موقعیت یا ظاهرش را ارزیابی کند.
در چنین رابطه‌ای، توجه دیگری فقط به معنای شنیدن حرف‌ها نیست؛ فرد احساس می‌کند کسی به دنیای درونی او دسترسی دارد.
رمان «جین ایر» اثر شارلوت برونته از این منظر قابل تأمل است. جین در رابطه با روچستر به دنبال آن نیست که صرفاً انتخاب شود؛ او می‌خواهد به‌عنوان انسانی مستقل و صاحب شأن شناخته شود. برایش مهم است که دیگری فردیت او را ببیند، نه اینکه فقط موقعیت یا ظاهرش را ارزیابی کند.
این تمایز در روابط واقعی هم اهمیت دارد: گاهی ما صرفاً محبت نمی‌خواهیم؛ می‌خواهیم دیگری ما را بفهمد و آنچه برایمان مهم است، برای او نیز اهمیت پیدا کند.
۴. آیا توجه او به من احساس امنیت می‌دهد؟
برای بعضی افراد، پیام یا تماس یا توجه پارتنر باعث می‌شود اضطرابشان کاهش پیدا کند و بتوانند دوباره به زندگی روزمره برگردند.
در این حالت، بی‌توجهی ممکن است مجموعه‌ای از نگرانی‌ها را فعال کند: آیا رابطه در خطر است؟ آیا او از من فاصله گرفته؟ آیا اتفاقی افتاده که نمی‌دانم؟
در این حالت، بی‌توجهی ممکن است مجموعه‌ای از نگرانی‌ها را فعال کند: آیا رابطه در خطر است؟ آیا او از من فاصله گرفته؟ آیا اتفاقی افتاده که نمی‌دانم؟
اینجا باید میان دو تجربه تمایز بگذاریم:
- لذت بردن از توجه و ارتباط با پارتنر؛
- آرام شدن از اضطراب و نگرانی‌ای که در نبود توجه ایجاد می‌شود.
این دو تجربه می‌توانند هم‌زمان وجود داشته باشند. طبیعی است که ارتباط با فردی که دوستش داریم به ما آرامش بدهد. مسئله زمانی پیچیده‌تر می‌شود که آرامش روانی فرد به‌طور مکرر و تقریباً کامل به دریافت نشانه‌های توجه از طرف مقابل وابسته شود.
در این وضعیت، ممکن است فرد زمان زیادی را صرف بررسی پیام‌ها، تفسیر تأخیرها و جست‌وجوی نشانه‌هایی از تغییر احساس پارتنر کند.
پرسش مهم این است: آیا از ارتباط با او لذت می‌برم، یا بیشتر به دنبال اطمینان یافتن از این هستم که هنوز مرا می‌خواهد و رابطه پابرجاست؟
۵. آیا رابطه به من امکان تجربه زندگی متفاوتی می‌دهد؟
گاهی رابطه عاطفی چیزی فراتر از محبت و امنیت به زندگی اضافه می‌کند. ممکن است در کنار یک نفر جسورتر شویم، تجربه‌های تازه‌ای داشته باشیم، به علایق جدیدی نزدیک شویم یا بخش‌هایی از زندگی را کشف کنیم که پیش از آن کمتر تجربه کرده‌ایم.
این موضوع با نظریه «گسترش خود» (Self-Expansion Theory) در روانشناسی روابط ارتباط دارد. بر اساس این نظریه، یکی از انگیزه‌های مهم ورود به روابط نزدیک، افزایش ظرفیت‌ها، تجربه‌ها و امکاناتی است که فرد از طریق رابطه به دست می‌آورد.
برای مثال، ممکن است فردی در کنار پارتنرش به سفر، هنر، فعالیت اجتماعی یا تجربه‌های تازه علاقه‌مند شود. رابطه به‌تدریج جهان او را بزرگ‌تر می‌کند.
فیلم «پل‌های مدیسن کانتی» نمونه‌ای قابل تأمل از این تجربه است. شخصیت اصلی داستان در مواجهه با رابطه‌ای تازه، با امکان دیگری از زندگی خودش روبه‌رو می‌شود. مسئله فقط حضور یک مرد جدید نیست؛ او با بخشی از وجودش مواجه می‌شود که در زندگی روزمره فرصت بروز نداشته است.
از این منظر، پرسش مهمی در بررسی روابط شکل می‌گیرد:
آیا دلتنگ خود آن شخص هستم، یا دلتنگ خودم در کنار او؟
این پرسش به معنای بی‌اهمیت بودن شخص مقابل نیست. ممکن است هم خود او را بخواهیم و هم تجربه‌ای را که در کنار او از زندگی داریم. اما شناخت این دو نیاز می‌تواند به فهم دقیق‌تر خواسته‌هایمان کمک کند.
آیا نیاز به توجه همیشه نشانه وابستگی عاطفی است؟
خیر. نیاز به توجه، محبت، اشتیاق و پاسخ‌گویی عاطفی بخشی طبیعی از روابط نزدیک است. انسان‌ها در رابطه فقط به حضور فیزیکی دیگری نیاز ندارند؛ می‌خواهند احساس کنند برای او اهمیت دارند و تجربه‌های درونی‌شان جدی گرفته می‌شود.
بااین‌حال، شدت و شکل این نیاز در افراد متفاوت است. برای فهم آن باید چند وضعیت را از هم جدا کرد:
نیاز رابطه‌ای برآورده‌نشده: ممکن است فرد به‌درستی انتظار توجه و مشارکت بیشتری داشته باشد، اما پارتنر او این نیاز را نادیده بگیرد.
حساسیت به نشانه‌های فاصله: گاهی رفتارهای مبهم یا معمولی پارتنر به‌سرعت به معنای طردشدن یا دوست‌داشتنی نبودن تعبیر می‌شوند.
وابستگی شدید به تأیید دیگری: در برخی افراد، احساس ارزشمندی به میزان زیادی به واکنش و تأیید پارتنر وابسته می‌شود.
ناهماهنگی در سبک ارتباطی: ممکن است دو نفر هر دو به رابطه اهمیت بدهند، اما درباره میزان تماس، ابراز محبت و شکل توجه انتظارات متفاوتی داشته باشند.
این وضعیت‌ها الزاماً از هم جدا نیستند. ممکن است فرد هم نیاز رابطه‌ای برآورده‌نشده داشته باشد و هم نسبت به نشانه‌های فاصله حساس باشد. بنابراین، نسبت دادن همه مسئله به گذشته یا ویژگی‌های شخصیتی فرد، بدون بررسی کیفیت واقعی رابطه، دقیق نیست.
ادبیات و سینما چه چیزی درباره نیاز ما به توجه نشان می‌دهند؟
رمان‌ها و فیلم‌های بزرگ بارها به این موضوع پرداخته‌اند که انسان‌ها در روابط عاشقانه فقط به دنبال حضور یک شخص نیستند؛ آن‌ها گاهی به دنبال تجربه‌ای تازه از خود، جایگاهی در ذهن دیگری یا امکان متفاوتی برای زندگی هستند.
برای نمونه:
- در «مادام بوواری»، خواسته‌شدن با تجربه جذابیت و شور زندگی پیوند می‌خورد.
- در «جین ایر»، نیاز به شناخته‌شدن و به‌رسمیت‌شناخته‌شدن اهمیت پیدا می‌کند.
- در «عشق در روزهای وبا» اثر گابریل گارسیا مارکز، جایگاه یک شخص در ذهن دیگری و ماندگاری عاطفی او برجسته می‌شود.
- در «چشم‌ها کاملاً بسته» ساخته استنلی کوبریک، میل، حسادت و مواجهه با جهان مستقل خواسته‌های دیگری موضوعیت پیدا می‌کند.
این آثار را نباید به نسخه‌های روان‌شناختی ساده تبدیل کرد. ارزش آن‌ها در این است که تجربه‌های پیچیده انسانی را به شکل ملموس نشان می‌دهند و به ما کمک می‌کنند پرسش‌های تازه‌ای درباره روابط خود مطرح کنیم.
چگونه بفهمیم واقعاً از پارتنرمان چه می‌خواهیم؟
برای شناخت نیاز واقعی، بهتر است به جای تمرکز صرف بر رفتار پارتنر، تجربه درونی خودمان را نیز بررسی کنیم.
یکی از راه‌های مفید، کامل کردن این جمله است:
«وقتی پارتنرم به من توجه می‌کند، احساس می‌کنم که …»
پاسخ اولیه ممکن است «مهم هستم» باشد. اما می‌توان کمی بیشتر مکث کرد و پرسید: مهم بودن برای من چه معنایی دارد؟
شاید پاسخ این باشد: «یعنی در زندگی کسی جایگاه دارم.» سپس می‌توان پرسید: داشتن این جایگاه چه چیزی به من می‌دهد؟
شاید پاسخ نهایی به تجربه‌ای عمیق‌تر برسد: «احساس می‌کنم تنها نیستم و لازم نیست همه چیز را به‌تنهایی تحمل کنم.»
این فرایند کمک می‌کند از رفتارهای سطحی مانند پیام دادن و تماس گرفتن، به نیازهای عاطفی زیربنایی برسیم.
شاید پاسخ این باشد: «یعنی در زندگی کسی جایگاه دارم.» سپس می‌توان پرسید: داشتن این جایگاه چه چیزی به من می‌دهد؟
شاید پاسخ نهایی به تجربه‌ای عمیق‌تر برسد: «احساس می‌کنم تنها نیستم و لازم نیست همه چیز را به‌تنهایی تحمل کنم.»
این فرایند کمک می‌کند از رفتارهای سطحی مانند پیام دادن و تماس گرفتن، به نیازهای عاطفی زیربنایی برسیم.
چند پرسش دیگر نیز می‌توانند روشنگر باشند:
اگر پارتنرم محبت کند اما اشتیاق و میل نشان ندهد، چه چیزی برایم کم خواهد بود؟
اگر مطمئن باشم که دوستم دارد، اما کمتر پیام بدهد، آیا همچنان احساس امنیت می‌کنم؟
در حضور او چه بخشی از شخصیت من فرصت زندگی پیدا می‌کند؟
آیا رابطه زندگی مرا گسترش داده یا به‌تدریج آن را به انتظار برای توجه او محدود کرده است؟
چه میزان از ناراحتی من ناشی از رفتار واقعی اوست و چه میزان به معنایی مربوط می‌شود که به آن رفتار می‌دهم؟
هدف این پرسش‌ها پیدا کردن یک پاسخ درست و از پیش تعیین‌شده نیست؛ هدف این است که فرد بتواند نیاز خود را دقیق‌تر بشناسد و آن را به شکلی روشن‌تر با پارتنرش در میان بگذارد.
اگر مطمئن باشم که دوستم دارد، اما کمتر پیام بدهد، آیا همچنان احساس امنیت می‌کنم؟
در حضور او چه بخشی از شخصیت من فرصت زندگی پیدا می‌کند؟
آیا رابطه زندگی مرا گسترش داده یا به‌تدریج آن را به انتظار برای توجه او محدود کرده است؟
چه میزان از ناراحتی من ناشی از رفتار واقعی اوست و چه میزان به معنایی مربوط می‌شود که به آن رفتار می‌دهم؟
هدف این پرسش‌ها پیدا کردن یک پاسخ درست و از پیش تعیین‌شده نیست؛ هدف این است که فرد بتواند نیاز خود را دقیق‌تر بشناسد و آن را به شکلی روشن‌تر با پارتنرش در میان بگذارد.
روان‌درمانی چگونه می‌تواند به فهم این مسئله کمک کند؟
در رویکرد درمان هیجان مدار (EFT)، توجه به هیجان‌های زیرین اهمیت زیادی دارد. گاهی آنچه در ظاهر به شکل خشم، اعتراض یا گلایه از بی‌توجهی دیده می‌شود، با تجربه‌هایی مانند تنهایی، ترس از دست دادن، احساس بی‌اهمیت بودن یا اشتیاق به صمیمیت پیوند دارد.
برای مثال، فرد ممکن است بارها به پارتنرش بگوید: «چرا هیچ‌وقت خودت سراغ من را نمی‌گیری؟» اما تجربه عاطفی عمیق‌تری که پشت این اعتراض وجود دارد، چنین باشد: «می‌خواهم بدانم در ذهن تو هستم. می‌خواهم احساس کنم برای دیدن من اشتیاق داری.»
این تفاوت فقط تغییر جمله نیست. وقتی فرد بتواند نیاز و هیجان اصلی خود را بشناسد و بیان کند، امکان گفت‌وگوی متفاوتی در رابطه ایجاد می‌شود.
این تفاوت فقط تغییر جمله نیست. وقتی فرد بتواند نیاز و هیجان اصلی خود را بشناسد و بیان کند، امکان گفت‌وگوی متفاوتی در رابطه ایجاد می‌شود.
در روان‌درمانی همچنین لازم است بررسی شود که آیا نیازهای فرد در رابطه واقعاً پاسخ داده می‌شوند یا نه. گاهی مسئله فقط شناخت الگوهای درونی نیست؛ ممکن است فرد در رابطه‌ای باشد که ظرفیت یا تمایل کافی برای پاسخ‌گویی عاطفی ندارد.
بنابراین، هدف درمان نباید این باشد که فرد یاد بگیرد به توجه کمتری رضایت دهد یا همه ناراحتی‌هایش را به حساسیت شخصی نسبت دهد. هدف، شناخت دقیق‌تر نیازها، فهم واکنش‌های عاطفی و تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر درباره رابطه است.
اگر بی‌توجهی پارتنر به‌طور مکرر باعث نشخوار فکری، خشم، اضطراب یا اختلال در زندگی روزمره می‌شود، یا اگر فرد بارها در روابط مختلف همین الگو را تجربه می‌کند، بررسی این موضوع در جلسات روان‌درمانی می‌تواند مفید باشد.
سؤالات متداول
چرا وقتی پارتنرم دیر جواب می‌دهد، احساس می‌کنم دیگر دوستم ندارد؟
تأخیر در پاسخ ممکن است برای شما معنایی فراتر از یک اتفاق روزمره پیدا کند؛ مثلاً به معنای فراموش‌شدن، کاهش علاقه یا از دست دادن جایگاه در رابطه تعبیر شود. برای فهم این واکنش باید هم رفتار واقعی پارتنر و هم معنایی را که شما به آن می‌دهید بررسی کرد.
آیا نیاز زیاد به توجه نشانه عزت‌نفس پایین است؟
نه لزوماً. نیاز به توجه می‌تواند یک نیاز طبیعی و برآورده‌نشده در رابطه باشد. در بعضی افراد نیز احساس ارزشمندی بیش از حد به تأیید پارتنر وابسته می‌شود. بدون شناخت زمینه رابطه و تجربه فرد نمی‌توان درباره علت آن قضاوت کرد.
تفاوت دوست داشته شدن با خواسته شدن چیست؟
دوست داشته شدن بیشتر به تجربه محبت، علاقه و اهمیت داشتن مربوط است؛ خواسته شدن می‌تواند شامل اشتیاق، میل و پیش‌قدم شدن دیگری برای ارتباط باشد. ممکن است فرد هر دو را بخواهد و نبود هرکدام را به شکل متفاوتی تجربه کند.
چگونه بفهمم دلتنگ پارتنرم هستم یا دلتنگ احساسی که کنار او دارم؟
می‌توانید بررسی کنید که در حضور او چه بخش‌هایی از وجودتان فعال می‌شود و چه تجربه‌هایی به زندگی شما اضافه می‌کند. ممکن است هم دلتنگ خود او باشید و هم دلتنگ نسخه‌ای از خودتان که در آن رابطه تجربه کرده‌اید.
آیا می‌توان نیاز به توجه را در روان‌درمانی کاهش داد؟
هدف روان‌درمانی لزوماً کاهش نیاز به توجه نیست. مهم‌تر این است که فرد نیازهای عاطفی خود را بشناسد، میان نیاز سالم و واکنش‌های اضطرابی تمایز بگذارد و بتواند درباره خواسته‌هایش در رابطه روشن‌تر تصمیم بگیرد.
درباره نویسنده
دکتر مصطفی نجم آبادی، دکترای تخصصی روانشناسی و روان درمانگر با رویکرد درمان هیجان مدار (EFT) و اگزیستانسیال است. زمینه فعالیت حرفه‌ای او روان‌درمانی بزرگسالان و بررسی مسائل عاطفی، هیجانی و بین‌فردی است.
اگر احساس می‌کنید مسئله توجه و بی‌توجهی در رابطه شما بارها تکرار می‌شود و می‌خواهید بفهمید در پس این تجربه چه نیازها و هیجان‌هایی وجود دارد، می‌توانید برای بررسی آن در جلسات مشاوره و روان‌درمانی اقدام کنید.
منابع
۱. Reis, H. T., Clark, M. S., & Holmes, J. G. (2004). Perceived Partner Responsiveness as an Organizing Construct
۲. Canevello, A., & Crocker, J. (2010). Creating Good Relationships: Responsiveness, Relationship Quality, and Interpersonal Goals. Journal of Personality and Social Psychology.
۳. Aron, A., & Aron, E. N. (1996). Love and Expansion of the Self: The State of the Model. Personal Relationships.DOI: 10.1111/j.1475-6811.1996.tb00103.x
۴. Aron, A., et al. (2022). Self-expansion Motivation and Inclusion of Others in Self: An Updated Review. Journal of Social and Personal Relationships.
۵. Honneth, A. (1995). The Struggle for Recognition: The Moral Grammar of Social Conflicts. MIT Press.
۶. Flaubert, G. (1857). Madame Bovary.
۷. Brontë, C. (1847). Jane Eyre.
۸. Márquez, G. G. (1985). Love in the Time of Cholera.
۹. Waller, R. J. (1992). The Bridges of Madison County.
